Inleiding
Met ingang van 2026 verandert er iets in de certificeringsvoorwaarden van de LVV: intervisiegroepen moeten niet alleen werken met methodieken, maar deze ook expliciet benoemen. Daarnaast is het verplicht dat iedere vertrouwenspersoon per certificeringsperiode ten minste twee casussen inbrengt. Het doel is helder: meer diepgang, meer kwaliteit en minder vrijblijvendheid. En dat onderschrijf ik. Toch zie ik ook een belangrijk risico: dat intervisie verandert in een administratieve afvinklijst, waarin methodieken worden toegepast omdat het moet, niet omdat ze passen bij de situatie.

Waarom methodieken ertoe doen
Methodieken zijn er niet voor niets. Ze geven structuur, verdiepen het gesprek en maken dat we vanuit verschillende invalshoeken leren kijken naar ons werk. Een incidentmethode legt de nadruk op feiten, een Balintmethode verkent juist emoties en onderliggende beleving. De roddelmethode confronteert ons met hoe anderen ons handelen ervaren, terwijl een krachtenveldanalyse de dynamiek in en rond een casus blootlegt. Variatie in methodieken zorgt ervoor dat intervisie levendig blijft en verschillende lagen van reflectie raakt.

Het gevaar van afvinken
Maar het toepassen van een methodiek is geen doel op zich. Stel dat een groep vertrouwenspersonen een casus bespreekt waarin machtsverhoudingen centraal staan, en toevallig staat de Balintmethode op de planning omdat “die nog afgevinkt moet worden”. Dan loop je het risico dat de methode niet past bij de hulpvraag. Je kunt een waardevolle bijeenkomst hebben, maar misschien niet de bijeenkomst die op dat moment nodig was. Intervisie verliest daarmee zijn kracht.

Maatwerk in intervisie
Daarom pleit ik voor iets anders: methodische variatie, afgestemd op de context. De ene groep is de andere niet. Sommige groepen functioneren al jaren samen en hebben baat bij experimenteren of verdieping. Andere groepen zijn jong en zoeken vooral houvast en structuur. Ook de aard van de casus maakt uit: gaat het om een ethisch dilemma, een emotioneel zwaar verhaal of juist een organisatorisch vraagstuk? Elk van die situaties vraagt om een andere manier van reflecteren.

Leren kiezen en toepassen
Dat betekent dat het niet voldoende is om de zes door de LVV aanbevolen methodieken te kennen. Het gaat erom dat vertrouwenspersonen leren kiezen: welke methodiek past het beste bij deze groep, deze dynamiek, deze casus? Die keuzebekwaamheid vraagt meer dan alleen oefenen; het vraagt scholing en ervaring. Daarom is het belangrijk dat vertrouwenspersonen breder kennismaken met intervisiemethoden, ook buiten de bekende zes. Zelf heb ik ervaren dat methodieken als de krachtenveldanalyse of aangepaste werkvormen soms onverwacht veel opleveren. Ze halen mensen uit hun comfortzone, maar openen ook nieuwe lagen van reflectie.

Een kwestie van balans
Door methodieken verplicht te stellen, wordt intervisie minder vrijblijvend en komt er meer structuur. Dat is winst. Maar laten we tegelijk niet vergeten dat het vakmanschap van de vertrouwenspersoon juist zit in het bewust afstemmen op wat er nodig is. De methodiek is geen doel, maar een middel. En alleen door daar flexibel mee om te gaan, bereiken we de kwaliteit waar we allemaal naar streven.

Tot slot
Intervisie is te belangrijk om te reduceren tot een afvinklijst. De kracht zit in variatie, in het bewust kiezen van methodieken en in het lef om te experimenteren. Zo blijft intervisie niet alleen een verplicht onderdeel van certificering, maar een bron van professionele groei.

Intervisie wordt sterker wanneer we voorbij het format denken en blijven afstemmen op de praktijk. Vertrouwenspersonen spelen daarin een sleutelrol.

Auteur: Saskia van Lien – Registervertrouwenspersoon, Vertrouwensnet.nl